DUSZPASTERSKIE PROPOZYCJE 2019

DUSZPASTERSKIE PROPOZYCJE 2019

Duszpasterskie propozycje pracy nad rozwojem życia duchowego wiernych Parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Masłowicach

 

         W ostatnim czasie poprosiłem Was, abyście Państwo podzielili się ze mną duszpasterskimi propozycjami, które mogłyby ożywić wiarę w naszej parafii. Dziękuję Wszystkim, którzy wzięli udział w tej akcji. W gruncie rzeczy były to, nie tyle propozycje, co podziękowania z Państwa strony za dbałość o piękno liturgii;  za możliwość adoracji Najświętszego Sakramentu w pierwsze czwartki i piątki miesiąca; za codzienne medytacje nad Słowem Bożym podczas Mszy Świętej i za pogłębione homilie podczas niedzielnych i świątecznych Mszy Świętych. No, była jedna propozycja – aby organizować festyny parafialne – ale to bardziej inicjatywa kulturalna, niż duszpasterska i to mogą zrobić wszyscy.

 A) Co już mamy?

  1. Żywe Róże w każdej miejscowości parafii.
  2. Liturgiczna Służba Ołtarza.
  3. Dziecięca schola (można do niej dołączyć).
  4. Oaza Dzieci Bożych (pierwsze klasy szkoły podstawowej).
  5. Codzienna krótka medytacja nad Słowem Bożym podczas każdej Mszy Świętej.
  6. Msze św. 16 każdego miesiąca przez wstawiennictwo Patrona parafii – św. Andrzeja Boboli.
  7. Internetowa strona parafii, a na niej 2 ważne zakładki: Pedagogiczne Refleksje i Wiara – Sumienie – Sakramenty (nowa). Zachęcam do ich lektury.

 

B) Co chcemy zrobić/powołać?

  1. Zaangażowanie wiernych świeckich w przygotowanie i przebieg Liturgii Eucharystycznej:

         a) świeccy lektorzy,
         b) schola młodzieżowa i dorosłych,
         c) wzrost liczebny Liturgicznej Służby Ołtarza (chłopcy, młodzieńcy, mężczyźni).

 

  1. Dla Dzieci:

        a) Oaza Dzieci Bożych,
        b) Schola,
        c) Dziecięca Żywa Róża (20 dzieci)

 

  1. Dla Młodzieży:

         a) schola,
         b) Ruch Światło – Życie (https://www.oaza.pl)
         c) Krąg Biblijny (poznawanie Pisma Świętego i lectio divina) –  https://www.youtube.com/watch?v=TQfNQHFN4cM
         d) Spotkania Nikodemowe – poznawanie Katechizmu Kościoła Katolickiego,
         e) Młodzieżowa Żywa Róża (https://rozaniec.eu/zywy-rozaniec).

 

  1. Dla Dorosłych:

          a) Katechezy mistagogiczne przybliżające wiarę katolicką wg Katechizmu Kościoła Katolickiego – comiesięczne spotkania;
          b) Krąg Biblijny (poznawanie Pisma Świętego i lectio divina),
          c) Szkoła Dziedzictwa św. Jana Pawła II – poznawanie nauczania św. Papieża na bazie książki: ks. Mariusz Sztaba, Etyczno-moralne podstawy życia społecznego w świetle nauczania                    Karola Wojtyły – św. Jana Pawła II. Wybrane aspekty, Masłowice 2019.
          d) prenumerata i wzrost czytelnictwa katolickiego tygodnika „Niedziela”, który jest/może być wikariuszem w parafii.
          e) Żywa Róża Mężczyzn.

 

 

         W tych wszystkich duszpasterskich akcjach musimy pamiętać o tym, że źródłem i szczytem życia duchowego i świętości każdego katolika jest przedziwny sakrament, tajemnica naszej wiary – EUCHARYSTIA.

         Benedykt XVI w Adhortacji Sacramentum Caritatis. O Eucharystii, źródle i szczycie życia i misji Kościoła (22.02.2007) przypomniał nam fundamentalne znaczenie Eucharystii, pisząc:

         „«Oto wielka tajemnica wiary!» Tym wyrażeniem, wypowiadanym natychmiast po słowach konsekracji, kapłan głosi sprawowane misterium i odsłania swój zachwyt nad substancjalną przemianą chleba i wina w Ciało i Krew Pana Jezusa, rzeczywistością, która przekracza wszelkie ludzkie zrozumienie. W istocie Eucharystia jest w całym tego słowa znaczeniu «tajemnicą wiary», «streszczeniem i podsumowaniem całej naszej wiary». Wiara Kościoła jest istotowo wiarą eucharystyczną i karmi się ona w szczególny sposób przy stole Eucharystii. Wiara i sakramenty to dwa uzupełniające się aspekty życia kościelnego. Wzbudzona przez głoszenie słowa Bożego, dzięki łasce wiara karmi się i wzrasta w spotkaniu ze zmartwychwstałym Panem, które realizuje się w sakramentach: «Wiara wyraża się w obrzędzie a obrzęd zwiększa i umacnia wiarę». Dlatego też sakrament Ołtarza pozostaje zawsze w centrum życia Kościoła; «dzięki Eucharystii, Kościół odradza się ciągle na nowo!». Im żywsza jest wiara eucharystyczna w Ludzie Bożym, tym głębsze jest jego uczestnictwo w życiu kościelnym poprzez świadome przylgnięcie do misji, jaką Chrystus powierzył swoim uczniom. Świadczy o tym sama historia Kościoła. Każda wielka reforma wiąże się w jakiś sposób z odkryciem w wierze obecności eucharystycznej Pana wśród swego ludu” (nr 6).

 

         Dlaczego Sakrament Eucharystii jest fundamentalny dla życia duchowego wiernych i jego rozwoju?

         Św. Jan Paweł II w Encyklice Ecclesia de Eucharistia. O Eucharystii w życiu Kościoła (17.04.2003) odpowiada na to pytanie, pisząc:

         „Kościół żyje dzięki Eucharystii. Ta prawda wyraża nie tylko codzienne doświadczenie wiary, ale zawiera w sobie istotę tajemnicy Kościoła. Na różne sposoby Kościół doświadcza z radością, że nieustannie urzeczywistnia się obietnica: «A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata» (Mt 28, 20). Dzięki Najświętszej Eucharystii, w której następuje przeistoczenie chleba i wina w Ciało i Krew Pana, raduje się tą obecnością w sposób szczególny. Od dnia Zesłania Ducha Świętego, w którym Kościół, Lud Nowego Przymierza, rozpoczął swoje pielgrzymowanie ku ojczyźnie niebieskiej, Najświętszy Sakrament niejako wyznacza rytm jego dni, wypełniając je ufną nadzieją. Słusznie Sobór Watykański II określił, że Ofiara eucharystyczna jest «źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego». «W Najświętszej Eucharystii zawiera się bowiem całe dobro duchowe Kościoła, to znaczy sam Chrystus, nasza Pascha i Chleb żywy, który przez swoje ożywione przez Ducha Świętego i ożywiające Ciało daje życie ludziom». Dlatego też Kościół nieustannie zwraca swe spojrzenie ku swojemu Panu, obecnemu w Sakramencie Ołtarza, w którym objawia On w pełni ogrom swej miłości” (nr 1).

 

 

         Dlaczego niedzielna Eucharystia jest fundamentalna dla życia chrześcijańskiego we współczesnym świecie?

                   Benedykt XVI odpowiada na to pytanie w  Adhortacji Sacramentum Caritatis. O Eucharystii, źródle i szczycie życia i misji Kościoła (22.02.2007), pisząc:

         „Życie wiarą jest bowiem zagrożone, jeśli się już nie odczuwa pragnienia uczestniczenia w celebracji eucharystycznej, w której sprawuje się pamiątkę paschalnego zwycięstwa. Uczestniczenie w niedzielnym zgromadzeniu liturgicznym wraz ze wszystkimi braćmi i siostrami, z którymi tworzy się jedno ciało w Chrystusie Jezusie, jest nakazem chrześcijańskiego sumienia i równocześnie ono formuje to chrześcijańskie sumienie. Zagubienie sensu niedzieli jako dnia Pańskiego, który ma być uświęcony, jest symptomem zagubienia autentycznego sensu chrześcijańskiej wolności, wolności dzieci Bożych. Uwagi mego czcigodnego poprzednika Jana Pawła II, zawarte w liście apostolskim Dies Domini  — odnośnie do różnych wymiarów niedzieli — wciąż pozostają cenne dla chrześcijan: Niedziela jest Dies Domini w odniesieniu do dzieła stworzenia; Dies Christi jako dzień nowego stworzenia oraz daru Ducha Świętego, którego zmartwychwstały Pan udziela; Dies Ecclesiae jako dzień, w którym wspólnota chrześcijańska zbiera się na celebrację; Dies hominis jako dzień radości, odpoczynku oraz braterskiej miłości. Dlatego ten dzień jawi się jako podstawowy i pierwszy dzień świąteczny, w którym każdy wierny, w środowisku, w którym żyje, może stać się głosicielem i strażnikiem sensu czasu. Z tego dnia rzeczywiście wypływa sens chrześcijańskiej egzystencji oraz nowy sposób przeżywania czasu, więzi, pracy, życia oraz śmierci. Dobrze jest więc, kiedy w dzień Pański kościelne środowiska organizują wokół niedzielnej celebracji eucharystycznej inne inicjatywy właściwe dla chrześcijańskiej wspólnoty: spotkania przyjacielskie, inicjatywy na rzecz formacji wiary dzieci, młodzieży oraz dorosłych, pielgrzymki, dzieła charytatywne oraz różne formy modlitwy” (nr 73).

 

         Dlaczego niedziela dla katolika jest w pierwszym rzędzie Dniem Kościoła (Dies Ecclesiae)?

         Benedykt XVI odpowiada na to pytanie w  adhortacji Sacramentum Caritatis, pisząc:

         „Przypomnienie znaczenia niedzieli jako Dies Ecclesiae pobudza nas do uświadomienia sobie wewnętrznej relacji pomiędzy zwycięstwem Jezusa nad złem i śmiercią, a naszą przynależnością do Kościoła — Jego Ciała. Każdy bowiem chrześcijanin odnajduje w dniu Pańskim również i wspólnotowy wymiar swej własnej odkupionej egzystencji. Uczestniczenie w celebracji liturgicznej, przyjmowanie w Komunii Ciała i Krwi Pańskiej jest równocześnie pogłębieniem naszej przynależności do Tego, który za nas umarł (por. 1 Kor 6, 19n.; 7, 23). Rzeczywiście, kto karmi się Chrystusem, żyje dla Niego. W świetle tajemnicy eucharystycznej ukazuje się głębokie znaczenie communio sanctorum. Komunia zawsze i nierozdzielnie ma znaczenie wertykalne oraz horyzontalne. Komunia z Bogiem oraz komunia z braćmi i siostrami: te dwa wymiary spotykają się tajemniczo w darze eucharystycznym. «Gdzie niszczy się komunię z Bogiem, będącą komunią z Ojcem, z Synem i z Duchem Świętym, niszczy się również korzenie i źródło komunii między nami. A gdy my nie żyjemy w komunii, nie ma również żywej i prawdziwej komunii z Bogiem Trynitarnym». Dlatego, wezwani, aby stać się członkami Chrystusa, a więc też członkami jedni drugich (por. 1 Kor 12, 27), stanowimy rzeczywistość ontologicznie zbudowaną na Chrzcie św. oraz karmioną Eucharystią, rzeczywistość, która domaga się, by była dostrzegalna w życiu naszych wspólnot. Eucharystyczny wymiar chrześcijańskiej egzystencji jest bez wątpienia wymiarem kościelnym i wspólnotowym. Poprzez diecezje i parafie, które tworzą podstawowe struktury Kościoła na danym terytorium, każdy wierny może konkretnie doświadczyć swojej przynależności do Ciała Chrystusa. Stowarzyszenia, ruchy kościelne i nowe wspólnoty, jak również instytuty życia konsekrowanego — wraz z żywotnością charyzmatów otrzymanych od Ducha Świętego na nasze czasy — mają za zadanie wnieść swój specyficzny wkład w uświadomienie wiernych o tym, że należą do Pana (por. Rz 14, 8). Fenomen sekularyzacji, który nie przypadkiem ma cechy zdecydowanie indywidualistyczne, osiąga swoje zgubne skutki nade wszystko wśród ludzi, którzy się izolują, mając nikły zmysł przynależności. Chrześcijaństwo od samego początku zakładało jednoczenie się, tworzenie sieci więzi ciągle ożywianych słuchaniem słowa i celebracją Eucharystii, ożywianych przez Ducha Świętego”(nr 76).

 

         Czym owocuje świadome i pełne uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii?

         Benedykt XVI odpowiada na to pytanie w  adhortacji Sacramentum Caritatis, pisząc:

         „Wielki Święty z Hippony (św. Augustyn), właśnie w odniesieniu do tajemnicy eucharystycznej, ukazuje, jak Chrystus upodabnia nas do siebie: «Chleb ten, który widzicie na ołtarzu, poświęcony słowem Bożym, jest Ciałem Chrystusa. Kielich ten, a raczej to, co jest w kielichu, poświęcone słowem Bożym, jest Krwią Chrystusa. W ten sposób chciał Chrystus Pan dać Ciało swe i Krew swoją, którą wylał za nas na odpuszczenie grzechów. Jeśli dobrze przyjęliście Ciało Pańskie, to staliście się tym, co do serc swoich przyjęliście, tzn. Chrystusem». A zatem, «nie tylko staliśmy się chrześcijanami, lecz Chrystusem»” (nr 36).

         W dalszej części dokumentu Papież dopowiada, przypominając pracę uczestników synodu poświęconego Eucharystii:

         „Ojcowie synodalni w sposób zdecydowany potwierdzili, że «wierni chrześcijanie potrzebują głębszego zrozumienia relacji pomiędzy Eucharystią i codziennym życiem. Duchowość eucharystyczna nie ogranicza się tylko do uczestnictwa we Mszy św. i pobożności wobec Najświętszego Sakramentu. Obejmuje ona całe życie». Ta uwaga nabiera dzisiaj szczególnego znaczenia dla nas wszystkich. Trzeba stwierdzić, że jednym z najpoważniejszych skutków wspomnianej nieco wyżej sekularyzacji jest usuwanie wiary chrześcijańskiej na margines egzystencji, jakby była nieużyteczna w konkretnym życiu ludzi. Bankructwo takiego sposobu życia «jakby Boga nie było» jest dziś dla wszystkich widoczne. Dzisiaj trzeba odkryć na nowo, że Jezus Chrystus nie należy zwyczajnie do sfery prywatnych przekonań dotyczących abstrakcyjnej doktryny, ale jest rzeczywistą osobą, a Jego wejście w historię prowadzi do odnowienia życia wszystkich. Dlatego Eucharystia, jako źródło i szczyt życia i misji Kościoła, winna zaowocować duchowością — życiem «według Ducha» (Rz 8, 4n.; por. Ga 5, 16. 25). Jest godne uwagi, że św. Paweł w Liście do Rzymian, w którym zaprasza do nowego duchowego kultu, przywołuje równocześnie konieczność przemiany własnego sposobu życia i myślenia: «Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i doskonałe» (12, 2). W ten sposób Apostoł Narodów podkreśla związek pomiędzy prawdziwym kultem duchowym a koniecznością nowego pojmowania istnienia i postępowania w życiu. Integralną częścią eucharystycznej formy życia jest odnowienie mentalności, «abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki» (Ef 4, 14)” (nr 77).